Als mijn collega’s me tegenwoordig ’s morgens de gebruikelijke vragen stellen zoals “Et ce matin?”, “Tu es là?”, eindigend met “Et la santé?”, dan willen ze voor een keertje een echt antwoord horen en houden ze mijn hand vast tot ik helemaal heb uitgelegd dat alles echt wel goed gaat. Ze hebben me blijkbaar gemist de laatste weken… Na de eerste intense maanden heeft het Beninese klimaat me dan toch te pakken gekregen. Best interessant om mee te maken eigenlijk. Als je in België vermoeid geraakt en wat keelpijn hebt, let je er zelfs niet op, je neemt hooguit een ‘dafalganneke’ en gaat eens vroeg slapen. Dus ja, ik was een beetje moe tot héél moe, maar we hadden net een zware missie achter de rug dus … Maar na drie weken op en af gekros van mijn bed naar de dokter kan ik je wel vertellen dat je in Afrika (als ik mag veralgemenen) beter niet te lang je gezondheidstoestand relativeert én pas terug gaat werken als je volledig uitgerust bent. En als je collega’s in koor beginnen te roepen “C’est un palu”, misschien moet je dan eens beginnen nadenken… en bloed gaan laten trekken om te testen. Ook interessant: ze steken hier een dikke naald in een ader (bij mij in mijn hand want in mijn arm vinden ze er geen…) en laten het bloed er gewoon 5 minuutjes uitdruppelen in een buisje … In de laatste drie weken ben ik vaste klant geworden bij het labo van het ziekenhuis en neem ik zelfs koekjes mee als ik ze weer eens een naald in mijn arm laat steken… Inderdaad, ondertussen weet ik wat malaria is, wat parasieten of “des vers” zijn, en wat een infectie en allergie is. Het was wel maar een kleine “palu”, van de parasieten zijn we niet zeker, van de infectie en/of bronchite wel, en van de allergie zo goed als zeker…
Maar ondertussen ben ik echt weer de oude! Dat merkt men naar t schijnt aan mijn humeur en dat is 'toppie'! En maar goed ook, want vanaf vrijdag heb ik vakantie! Ja, gelukkig kan mijn baas er ook mee lachen…
0 reacties:
Een reactie plaatsen