Juli

De laatste weken waren intens. Eerst heb ik mijn moedig maar stil verzet tegen het lawaai van de sektarische evangelische kerk tegenover mijn huisje moeten opgeven. Tesamen met de stank van de drukkerij onder mijn appartement, het nachtlawaai, het gebrek aan water uit de kraan maar het teveel aan regenwater door het dak, ... hebben ze me zover gekregen om toch afscheid te nemen van mijn gezellig thuisje. Ondertussen ben ik even 'house sitter' en pas ik twee maanden op een villa in de chiquere en rustige expatwijk, van een familie die twee maanden weg is. Mijn taak bestaat in het betalen van de rekeningen en zorgen dat de kat Caline gelukkig blijft. Hoewel ik mijn verblijf in mijn nieuw paleis begonnen ben met een weekje ziek in bed te liggen, slaap ik nu geweldig en ben ik weer helemaal in vorm. En dat gaan we zo houden!
Voor de eerste keer heb ik België ook hard gemist. De enige moeilijke momenten zijn die waarop je zelf zo ziek bent dat je gewoon heel eventjes in je bed in België wil liggen en gewone Belgische lucht wil inademen, omdat dit het enige lijkt dat je kan genezen. Maar nog moeilijker is het als je je zorgen maakt over mensen die je nauw aan het hart liggen en je gewoon machteloos in Benin zit... Of in Senegal, want ondertussen ben ik op bezoek geweest bij Bram in Dakar en hebben we samen enkele dagen doorgebracht op het prachtige strand van Popenguine. Ik onthoud hier vooral de rust en gezelligheid van, de stille momenten tijdens de oranje-roze zonsondergangen, mijn prachtige nieuwe sandalen (thanx hon ;)), de mooie wandelingen, de gezellige etentjes op het strand, ... en niet de kwal die me lieflijk over mijn been kwam wrijven, niet de drie extra kilo's aan mijn lijf die ik dankzij dit leven als een god(in) in Frankrijk (Senegal) mag meezeulen, niet de Senegalezen die me in alle rust en irrante fierheid tot het uiterste van mijn zelfbeheersing dreven toen er geen plaats meer bleek op mijn vlucht, en niet het zoveelste afscheid ... (Foto's: klik hier)
Net terug thuis, begin ik voor de eerste keer sinds ik in Benin ben, aan een weekendje 'niets doen' en niemand zien. Voor de eerste keer heb ik letterlijk geen enkel plan dit weekend, geen vrienden die me meesleuren, niets, nougabollen, ... De hele bende brengt een weekendje door op één of ander dorpsfeest, maar voor een keertje heb ik voet bij stuk gehouden: ik moet en zal eens een weekendje rust en solitude hebben! Waarom? Daarom! En ook omdat alle weekends van de komende maand(en) al volgeboekt staan. Binnen een paar dagen komt mama op bezoek voor drie weken, en daarna komen ook Else en Estelle even langs! Ook eens tijd om na te denken wat ik hen allemaal wil laten zien natuurlijk! En voor de rest lezen, schrijven, DVD-tjes kijken, Fon leren, teveel tijd op internet doorbrengen, zever op mijn blog schrijven, fotootjes uploaden, misschien zelfs eens mondharmonica proberen te spelen, op t gemakje eens naar de markt en héél misschien zelfs gaan zwemmen, maar toch wel blijven opletten dat we niet té actief zijn! ;)
Zalig..