Dus hieronder enkele foto's met de commentaren van mama erbij:
Op weg naar Parakou (missie van Griet én ik mocht mee!).
Levensgevaarlijke weg (zoals Genk-Hasselt) maar dan 450 km lang... met camions, bergop (niet inhalen) en bergaf (beter zicht), met constant volgeladen moto’s (met gezinnen en met materialen) en telkens – ter waarschuwing – toeteren, dus d.w. z. constant toeteren, remmen, terug optrekken tot soms 15O km per uur, wegversperring (slalommen langs boomstammen : “ hier spelen kinderen”) want alle dorpjes liggen naast die grote weg, waar de dorpelingen hun waren dan ook nog eens te koop aanbieden op het ‘fietspad’ naast de weg.... levensgevaarlijk... voor hen maar ook voor ons!!
Zo... de ganse dag lang... langs hutjes van leem en strooien of golfplaten daken, ‘t zwartje dat ‘op mama past’ terwijl deze slaapt, later op de dag de fantastische Afrikaanse zonsondergang vanuit de jeep...
Dit allemaal in schril contrast met ‘het luieren’ enkele dagen voordien op een eilandje in de lagune (uitgebaat door Waals/Vlaams koppel) in de hangmat... en ook in schril contrast met de perfecte organisatie van de drie dagen missie met de hele Beninese equipe. De teksten op de tafellakens spreken voor zich... want je moet inderdaad zot lijken om in dit land te wonen maar anderzijds lijkt Griet me af en toe ook wel wijs ...
2 reacties:
hihi, dat ik wijs lijk dat heb ik mijn mama nog niet horen zeggen... :)
nog veel plezier in benin allebei!
ikzelf ben mijn mama ondertussen aan een andere beproeving dan die van de beninese wegen: het vinden van een trouwkleed. na vier uur (4?! - jawel) passen in dezelfde winkel waren we gisteren allemaal stikkapot. mama, sofie en ik. en hét trouwkleedje? mmmm, nog een kleine twijfel...
groetjes!
La mama kan het ook goed uitleggen, hé:-)
Dat Griet een klein beetje zot is, maar af en toe wijs, dat wisten we al een tijdje, dat maakt er juist zo'n "goeike" van:-)
ans x
Een reactie plaatsen