Bram en Griet in Burundi: REISVERSLAG VAN JOVO ERIK IN BENIN

Tja, wie op bezoek komt, krijgt van mij het woord, kwestie van de dingen waar ik al aan gewend ben toch nog eens in de kijker te zetten! Misschien moet ik aan Else en Estelle ook eens vragen of ze iets te vertellen hebben? ;)
Maar deze keer is het Erik, die samen met mama héél wat heeft beleefd hier in Benin...

Vooreerst een extra woordje van dank aan onze lokale gids Griet die op een voortreffelijke en deskundige manier mijn verblijf aldaar heeft begeleid zodat ik niet als een toerist “a la carte” in Cotonou heb verbleven maar het dagdagelijks leven in al zijn facetten heb kunnen meemaken en een beetje de ziel van Afrika heb geproefd.Ik kan al mijn opgedane indrukken niet beter verwoorden dan het te benoemen als “geordende chaos zoals het toegaat in een mierenkolonie” en mijn bewondering uit te spreken voor de eenvoud,berusting en gelatenheid van de Beninees in zijn bestaan… si Dieu le veut!!

Na de spanning op de luchthaven Charles de Gaulle over het al of niet aan boord geraken met mijn last-minute ticket(in extremis en met het nodige geharrewar is het me gelukt) ben ik dan met 2 uur vertraging in Cotonou geland waar ik door 2 me welbekende hostesses “warm” werd onthaald en dadelijk ondergedompeld in het zwarte van de nacht en de geuren van Afrika.

DINSDAG

Vroeg uit de veren om het uitgestippelde dagprogramma te kunnen afwerken.Per taxi(en alzo eerste kennismaking met deze vervoerswijze:sterk onderhandelen over de prijs,het afkopen van je persoonlijke zitplaats,het comfort naar Afrikaanse normen in de wagen,de staat der wegen en de helse verkeersdrukte)naar COME alwaar Piet,de lokale medewerker aan een gezondheidsproject,ons fier in zijn mooi kantoor rondleidde en nadien meetroonde naar het ziekenhuis weliswaar al een beetje in verval doch functioneel niettegenstaande het stakend personeel.Nadien wat rondgewandeld in het dorp en op de lokale markt en dan verder naar Grand Popo voor een strandwandeling onder hete zon en strakke wind met een woelige zee,grote kleurrijke vissersboten en netten en effen uitgeblazen en dorst gelest in een idyllisch hotelletje.Iets later plots tot de ontdekking gekomen dat ik mijn bril verloren had en aldus gehandicapt verder mijn vakantie moest doorbrengen.

WOENSDAG

Bezoek aan BTC zetel en bureau en medewerkers van Griet en tijdens een gezellige koffiepauze(opgefleurd met Belgische chocolade en pralines) kennis gemaakt met de baas Sven en lokale zwarte stafleden in een losse en joviale sfeer.Een positieve indruk opgedaan over de doelstellingen,werkwijze en mogelijkheden van samenwerking in een geest van wederzijds respect voor eigen visie zodat mijn persoonlijk aanvoelen van ontwikkelingswerk een concrete invulling kreeg.Opmerkelijk was hoe Griet aanvaard was en erg gewaardeerd werd.

In de namiddag onder ons tweetjes (Mia en ik) een fikse wandeling naar zee gedaan langs de route de pêche met al zijn “bezienswaardigheden” de nieuwbouw en mastodont van Kadafi,een Chinees complex in opbouw,het Vaticaans consulaat,een moeilijk te begane mulle zandweg,vele armtierig gebouwde hutten en de vele vriendelijk ogende kinderen om aan het strand wat te luieren en foto’s te schieten en dan terug huiswaarts met de alombekende Zems en hun chauffeurs die op een spectaculaire en soms halsbrekende manier ons veilig hebben opgeleverd.

DONDERDAG

Uitstap naar de hoofdstad Porto Novo waarbij me tijdens de reis in een volgepropte taxi weer nieuwe aspacten opvielen: Afrikaanse manier om putten of hindernissen op te weg te signaleren, een “peage” volautomatisch op een stuk geasfalteerd wegdek om dan 1km verder weer over te gaan in niemandsland,de alomvertegenwoordige verkoopstalletjes met benzine en fruit en electroapparaten en meubelen.In de stad Musee du Roi,plantentuin,musee historique africain en een bio-plantage bezocht.En als “top off the bill” in een klein kamertje bij 2 “gediplomeerde” opticiens en met de nodige hilariteit een “koloniale” bril gekocht zodat ik weer volwaardig den toerist kon uithangen.

VRIJDAG

Voormiddag rustdag met een extraatje van croissantontbijt en even naar de katholieke dienst geweest met alweer een Afrikaans unicum:tijdens de mis een pracht van kleurrijke en welgestelde mensen en muzikale omlijsting en dito wierook om dan bij het buitenkomen overweldigd te worden door stank en vuiligheid omdat men juist die dag de riolen had opengegooid om ze te kuisen!

Namiddag een zeer mooie uitstap naar Ganvié, het paaldorp in het grote meer bij Cotonou, met een primitieve prauw(gids Laurent en visser Bienvenu) met de wind in het zeil en terug al peddelend en onderweg nog overgestapt in een andere schuit...

ZATERDAG

Een ganse dag daadwerkelijk ondervonden wat Afrikaanse gastvrijheid betekent, uitgenodigd en op sleeptouw genomen door Lazare (collega van Griet) naar de mooie stad Ouidah en omgeving.Onderweg veel gebabbeld en uitleg gekregen over zijn functie als “roi du village”in zijn geboortedorp en hoe hij daar nog op oeroude Afrikaanse wijze regelmatig moest geen recht spreken en als een machtige werd aanzien tot knieval toe van de dorpelingen, over zin en onzin van de Voodoo in al zijn toepassingen(heb bijgeleerd dat het niet steeds bestraffend noch onheilbrengend is maar moet gezien worden als een levensopvatting doorspekt met enorm veel bijgeloof.Bezoek aan het mooie monument “la porte du non-retour”(over de slavernij) en een voodootempel waar de pythonslang als een godheid wordt vereerd en dan “gesmuld”op de markt van de lokale specialiteiten.Verder door naar zijn geboortedorp en de primitieve leefwijze aldaar en de hierarchie(vooral zwijgende vrouwen en op de 2 plaats!)en de vreugde en blijheid van de vele kinderen die met grote deugnietogen ons komen bekijken en even aanraken en bezoek aan zijn noten en houtplantage.Nadien uitgebreid onthaald bij hem thuis in nieuwe woning in opbouw en kennis gemaakt met het ganse gezin waarop hij zeer fier was.Ik heb in be- en verwondering gestaan hoe Lazare op harmonieuse manier omgaat met zijn ene leven als universitair gevormde en door zijn baan bevoorrechte en welstellende persoon met mooie toekomst voor familie en kinderen en zijn ander leven als hoofd en verantwoordelijke voor familie en dorp zonder verloochening van afkomst noch superioriteitsgevoel!

ZONDAG

Rustdag en den toerist uitgehangen op een paradijslijk plaatsje in een lagune al mijmerend over de laatste momenten van samenzijn(vooral dan voor Griet en Mia).Finaal werd het dan nog even acuut en onheilspellend door een ongelukkige misstap van Mia bij haar kleermaker met erge enkelverstuiking tot gevolg zodat de nodige handopleggingen en Voodoo praktijken nodig waren om haar toch nog vertrekklaar te krijgen voor de nachtvlucht hetgeen is gelukt dank zij het alomgeprezen Afrikaansegezegde SI DIEU LE VEUT

MAANDAG

Laatste dag met allerhande klusjes:vlucht checken,kleermaker bezoeken,bezoek aan Afrikaanse kunstmarkt en na een Westers “laatste avondmaal”met Griet en een toffe babbel op weg naar de luchthaven om met spanning mijn vertrek af te wachten in een hoekje aan de WC naast een slapende bediende maar het is alles bij elkaar vlot gegaan.

Met plezier denk ik terug aan vele kleine dingen:aan het verkeer en de zems en wat ze daar allemaal mee vervoeren en verhuizen,aan de taxi’s die volgepropt werden,aan de winkels waar nooit kleingeld voorradig was,aan het personeel bij de bakker met handschoenen aan en waarbij ik niet zelf brood en broodjes mocht vastnemen,aan Piet en Klaas en Katelijne en hoe ze als jonge expats op ongedwongen en open manier met elkaar omgingen en een samenhorigheidsgevoel uitstraalden,aan de kennismaking met BTC en hoe er “te velde” aan ontwikkelingswerk werd gedaan en de gelden werden besteed,aan de voor mij toch verwonderlijk vele tekenen van overgebleven kolonialisme in de verpersoonlijking van gardiens en cuisiniers als toegewezen hulp aan de blanken,aan het “superieur”gevoel dat ik meende te bemerken bij sommige Beninezen in officiële functie(paspoortcontrole,bankbezoek,inschrijving kantoor Air France)tov mij als blanke(als revanche op het kolonialisme en de machtspositie van de toenmalige blanken?)