Juli

De laatste weken waren intens. Eerst heb ik mijn moedig maar stil verzet tegen het lawaai van de sektarische evangelische kerk tegenover mijn huisje moeten opgeven. Tesamen met de stank van de drukkerij onder mijn appartement, het nachtlawaai, het gebrek aan water uit de kraan maar het teveel aan regenwater door het dak, ... hebben ze me zover gekregen om toch afscheid te nemen van mijn gezellig thuisje. Ondertussen ben ik even 'house sitter' en pas ik twee maanden op een villa in de chiquere en rustige expatwijk, van een familie die twee maanden weg is. Mijn taak bestaat in het betalen van de rekeningen en zorgen dat de kat Caline gelukkig blijft. Hoewel ik mijn verblijf in mijn nieuw paleis begonnen ben met een weekje ziek in bed te liggen, slaap ik nu geweldig en ben ik weer helemaal in vorm. En dat gaan we zo houden!
Voor de eerste keer heb ik België ook hard gemist. De enige moeilijke momenten zijn die waarop je zelf zo ziek bent dat je gewoon heel eventjes in je bed in België wil liggen en gewone Belgische lucht wil inademen, omdat dit het enige lijkt dat je kan genezen. Maar nog moeilijker is het als je je zorgen maakt over mensen die je nauw aan het hart liggen en je gewoon machteloos in Benin zit... Of in Senegal, want ondertussen ben ik op bezoek geweest bij Bram in Dakar en hebben we samen enkele dagen doorgebracht op het prachtige strand van Popenguine. Ik onthoud hier vooral de rust en gezelligheid van, de stille momenten tijdens de oranje-roze zonsondergangen, mijn prachtige nieuwe sandalen (thanx hon ;)), de mooie wandelingen, de gezellige etentjes op het strand, ... en niet de kwal die me lieflijk over mijn been kwam wrijven, niet de drie extra kilo's aan mijn lijf die ik dankzij dit leven als een god(in) in Frankrijk (Senegal) mag meezeulen, niet de Senegalezen die me in alle rust en irrante fierheid tot het uiterste van mijn zelfbeheersing dreven toen er geen plaats meer bleek op mijn vlucht, en niet het zoveelste afscheid ... (Foto's: klik hier)
Net terug thuis, begin ik voor de eerste keer sinds ik in Benin ben, aan een weekendje 'niets doen' en niemand zien. Voor de eerste keer heb ik letterlijk geen enkel plan dit weekend, geen vrienden die me meesleuren, niets, nougabollen, ... De hele bende brengt een weekendje door op één of ander dorpsfeest, maar voor een keertje heb ik voet bij stuk gehouden: ik moet en zal eens een weekendje rust en solitude hebben! Waarom? Daarom! En ook omdat alle weekends van de komende maand(en) al volgeboekt staan. Binnen een paar dagen komt mama op bezoek voor drie weken, en daarna komen ook Else en Estelle even langs! Ook eens tijd om na te denken wat ik hen allemaal wil laten zien natuurlijk! En voor de rest lezen, schrijven, DVD-tjes kijken, Fon leren, teveel tijd op internet doorbrengen, zever op mijn blog schrijven, fotootjes uploaden, misschien zelfs eens mondharmonica proberen te spelen, op t gemakje eens naar de markt en héél misschien zelfs gaan zwemmen, maar toch wel blijven opletten dat we niet té actief zijn! ;)
Zalig..

Bewijs: ik werk soms...

Fotootjes van een atelier dat we hebben georganiseerd om het met de mensen van drie nieuwe BTC-projecten te hebben over de organisatie van de projecten, onderlinge samenwerking, communicatie en het thema 'gender en kinderrechten'... Op basis van dit atelier heeft Katelijne een actieplan opgesteld om in de projecten een communicatiebeleid op poten te zetten, en wil ik hetzelfde doen om te zorgen dat de projecten tijdens hun activiteiten zoveel mogelijk rekening houden met de situatie van vrouwen en kinderen. Voilà!

Het leven zoals het is... de gevangenis

Je krijgt niet alle dagen de kans om een gevangenis van binnen te bekijken, iets wat ik nochtans al sinds enkele jaren eens wou doen in België. En mijn eerste keer was dus in Benin, in de gevangenis van Ouidah, een stadje op een uurtje rijden van Cotonou. Ik had immers een oud vrouwtje overvallen, voor een paar CFA...

Nee, we bezochten de gevangenis omdat een ngo er een soort van wafelatelier wil opstarten. Op deze manier willen ze de gevangenen een activiteit aanbieden, terwijl ze dus ook een stiel aanleren, en inkomsten kunnen verzamelen door de verkoop van de wafels. Het lijkt misschien grappig, maar het is echt de moeite waard. Wanneer je immers aan de gevangenen vraagt wat ze zoal doen overdag, dan is het antwoord "met elkaar discussiëren", of "op de koer zitten". Ze hebben letterlijk niets anders te doen dan op te staan, te gaan zitten, en te gaan slapen. En dan niet, zoals bij ons, in hun cel met wc en tv, maar wel, ofwel buiten op de koer met 300 man, ofwel binnen in de slaapzaal. En dan niet een slaapzaal met netjes geordende bedden, nee, een ruimte tussen 4 betonnen muren met een golfplatendak, waarin allemaal matten naast elkaar, door elkaar liggen... Wel kunnen ze, als ze zelf wat geld hebben, materiaal van buitenuit kopen, om er overdag dingen mee te maken, zoals manden of matjes vlechten, ... en velen doen dit dan ook.
De jongeren hebben wel "beaucoup à faire", volgens de ngo. Ze leren kleren maken en haartooi. Tussen haakjes: kinderen zouden zelfs niet in de gevangenis mogen worden opgesloten, volgens de Beninese wet. Maar we mogen al tevreden zijn dat ze absoluut gescheiden blijven van de volwassenen. De vrouwen daarentegen, die ook in een aparte ruimte verblijven (d.w.z. in een slaapzaal met ernaast een koer met 4 muren errond) "ne font rien, absolument rien", als je t aan de gevangenisdirecteur vraagt. Als je aan hen vraagt wat ze s'ochtends zoal doen, is het antwoord "de koer vegen" of "de was doen". Tussen haakjes: van de 17 vrouwen waarmee we praatten, waren er 2 die effectief veroordeeld waren, de rest zat in voorhechtenis en was dus aan het wachten op hun proces. De meesten zitten trouwens enkele jàren in voorhechtenis, soms voor een misdrijf waar ze als effectieve straf maar 6 maanden voor zouden krijgen! Ik voelde voor de eerste keer sinds lang nog eens heel goed aan dat ik de juiste opleiding heb gekozen, want ik had graag nog lang gediscussieerd met de ngo-mensen over het rechtssysteem in Benin... Maar dat is voor een andere keer.

Het is dus helemaal geen slecht idee om een atelier op te starten waar de gevangenen in kleine groepjes iets kunnen aanleren en het ook nog eens kunnen verkopen. Er bestaat trouwens al een zeepatelier in de gevangenis, dat op het eerste zicht heel goed draait. Het zijn enkele gevangenen zelf die aangesteld zijn als verantwoordelijke voor de verkoop, voor de stockage, voor de vorming van de mede-gevangenen, etc. Het waren ook gevangenen die ons toonden hoe het atelier werkte, iets wat we trouwens pas achteraf ontdekten.

We waren dan ook positief verrast over het project, ook omdat de ngo duidelijk wist waarover ze het hadden en dergelijke projecten al hadden lopen in 3 andere gevangenissen in Benin. Dus hebben we een positief advies gegeven in ons rapport om onze 'bazen' te overtuigen dit project te financieren. En nee, 't is niet omdat ze ons een hele zak zeep cadeau hebben gegeven...