Nog steeds wil de inspiratie niet komen... Heb nochtans toffe dingen meegemaakt de laatste tijd. Allemaal feejsjes en allemaal beejsjes! Er is de begrafenisceremonie van de moeder van een collega, lees: feesten gelijk de beesten. Optreden van een geweldige lokale muziek-en dansgroep, eten eten eten, dansjes placeren, moeder eren, alles erop en eraan, ... Dan een geboorte bij een andere collega: bezoekje met zijn allen, 15 man in een kamertje, de moeder begraven onder de kado's en ondertussen de kleine doorgeven, ieder ne minuut of twee en af en toe eens schudden want ze is zoveel mooier als ze haar oogjes openhoudt. Ah ja, en als ze de hik heeft, smijten we wat water over haar hoofd en leggen we er een pluisje op, dan stopt het wel. Ondertussen nog een weekendje doorgebracht in het rasta-bar-hotel in Grand Popo en nog wat heupen laten zwieren op de reggae (en twee techno-) liedjes. En dan gisteren, top of the bill: Sinterklaasfeest gelijk ze er nog nooit ééntje gezien hebben in Afrika. Na uren voorbereiden (zéér letterlijk te nemen) hebben Klaas en ik ons, met 2 hollandse meiden, volledig laten gaan als zwarte piet in Afrika, voor een dertigtal tamme Belgische en Hollandse kindjes én natuurlijk de enige echte Sint die helemaal uit Spanje naar Cotonou was gekomen om hen te bedelven onder kadootjes. Eén keer en nooit meer, zeggen we dan. Maar ik heb dan toch weer iets te vertellen aan mijn kleinkinderen (wanneer ze groot genoeg zijn natuurlijk) : ik ben ooit, lang geleden, zwarte piet, zwarter dan zwart, gaan spelen in Afrika én ik was zelfs chef piet, vertrouweling van de Sint himself! Hoeveel keer ik heb moeten uitleggen dat die pieten niet zwart zijn, maar zwart zien van de roet van de chééjminééj ('cheminée', frans op zijn hollands, ook weer een bijblijver)... Jongens jongens toch!
(Voorlopig nog geen foto's beschikbaar van Griet als zwarte piet...;-)
.
