Kinderen en 'Espérance'

Ik ben onderweg naar Lokossa, een rit van 3 uur, met 7 in een taxi-brousse… Zelf zit ik op de passagierszetel, die ik deel met een Beninese vrouw. Daar ben ik al vrij tevreden mee, beter dan me te moeten nestelen in de oksel van een al te vriendelijke ‘fofo’ of een te dikke ‘tata’. In Lokossa, waar Klaas, Thibault en Evelyne wonen, hebben we met alle junior assistants afgesproken om er de bloemetjes eens buiten te zetten. Ze zullen er in de lokale en enige discotheek hun ogen wel opentrekken als we er toestuiken met een tiental blanken…

Ik heb net de namiddag doorgebracht in het centrum waar Katelijne werkt. Het is een centrum, vlak naast de grootste markt van West-Afrika, waar meisjes de kans krijgen om lagere school te volgen of alfabetiseringslessen, lessen ‘cuisine’ (keuken en traiteur), ‘savonnerie’ (zeep maken), “boulangerie” (gebak en brood), … De meeste van hen zijn meisjes die moeten werken op de markt. Het centrum biedt hun de kans om dit te combineren met school. Katelijne wil tijdens hun opendeurdag in maart een tentoonstelling organiseren met o.a. schilderijtjes van de kinderen waarop ze hun hoop en toekomst uitbeelden. Het centrum heet niet voor niets ‘Maison de l’Espérance’.Haar idee was om de meisjes te doen nadenken over wat ze willen worden en waarom. Een goed en misschien moedig idee, want ik heb vaak de indruk dat het hier niet zo de gewoonte is om ver vooruit te denken. Maar na een aarzelend begin, lukte het ons toch om wat met de kinderen te kletsen over hun dromen of over wat ze willen worden.

Er was er zelfs eentje (Noëlie, zie middelste foto) bij van 10 jaar die het wel al lang wist: ze wilde advokaat worden! Ik ken nog iemand die dit al wist van toen ze 5 was ofzo… Toen ik haar vroeg waarom, antwoordde ze: “Als nu iemand steelt, dan belandt meestal iemand anders in de gevangenis. Ik wil zorgen dat de juiste mensen in de gevangenis belanden en de onschuldige mensen er uit halen.” (Tussen haakjes, als je hier in de gevangenis belandt, of het nu voor een gewapende overval is, of het stelen van een kip, ben je meestal zoet voor zowat 3 jaar voorhechtenis, vooraleer je zelfs maar voor de rechter verschijnt voor je proces!”) Dus heeft ze haar advokatenburo geschilderd. Na enkele uurtjes hadden we schilderijtjes met dokters, militairen, onderwijzers, bakkers, verpleegsters, vissers, enzoverder op. Het deed deugd om nog eens gewoon bezig te zijn met kinderen, me te amuseren en een beetje terug voeling te krijgen met het onderwerp waar ik de hele tijd mee bezig ben, maar dan wel vanuit een buro, achter mijn computer. Maar over kinderrechten schrijf ik graag volgende keer meer. Ik heb net deelgenomen aan een interessant seminarie over kinderhandel, met zeer interessante gesprekken tot gevolg. Dus stof genoeg voor een volgend blogberichtje!

Er is net een auto “in ons gat gereden”, zoals ze zeggen, dus zal hier mijn verslagje beëindigen. Niks aan de hand, hoor. Onze auto heeft zo goed als geen schade. De andere chauffeur is zijn bumper terug aan ’t vastmaken met een stuk van zijn t-shirt en een elektrische lampje aan ’t installeren om zijn kapotte lampen te vervangen. En onze eigen chauffeur is zelfs de motor aan het maken van de andere auto. Dàt zou ik bij ons nog wel eens willen zien gebeuren! Het geeft mij in elk geval de kans om even de benen te strekken en mijn nek te stretchen ;)

.