Hélène, een Benins meisje van twaalf, verkoopt zakjes water op de markt van Dantokpa in Cotonou. Op de vraag wat ze de hele dag doet, antwoordt ze: “Ik loop rond, ik blijf stappen en verkopen tot mijn mand leeg is en alles verkocht, want anders durf ik niet naar huis ” Hélène is een “vidomegon”, een meisje dat op haar zesde als huishoudhulpje ‘geplaatst’ werd bij een verre kennis in de stad, omdat haar ouders niet in haar onderhoud kunnen voorzien. Ze wordt verplicht het huishouden te doen en zakjes water te verkopen op de markt of huis aan huis. Ze is naar de stad gekomen met de belofte er een betere scholing te vinden. Maar zes jaar later spreekt ze amper Frans en heeft ze nog nooit een school van binnen gezien.
Toen ik een jaar geleden in Cotonou aankwam en geen bedelende straatkinderen zag, leek me dit meteen een gunstig teken voor de toestand van kinderen in Benin. Tot ik meer te weten kwam over het fenomeen van de “vidomegon” en de problematiek van kinderhandel en kinderarbeid in Benin.
amaai... Zo straf eigenlijk he. Het is op zich al een heel pakkend verhaal, maar in mijn hoofd verandert het chocoladebruin in chocoladewit en zie ik vaag mijn eigen kind met zo'n schaal rondlopen. Ik mag er niet aan denken. Kippenvel, ontzetting dat zoiets vandaag nog kan. Ik ben zo blij dat wij het hier zo goed hebben en het is schrijnend dat we zo weinig kunnen doen om 'ginder ver' ook wat beter te maken.
1 reacties:
amaai... Zo straf eigenlijk he. Het is op zich al een heel pakkend verhaal, maar in mijn hoofd verandert het chocoladebruin in chocoladewit en zie ik vaag mijn eigen kind met zo'n schaal rondlopen. Ik mag er niet aan denken. Kippenvel, ontzetting dat zoiets vandaag nog kan. Ik ben zo blij dat wij het hier zo goed hebben en het is schrijnend dat we zo weinig kunnen doen om 'ginder ver' ook wat beter te maken.
Een reactie plaatsen