Bram aan het woord

Bon, na 2 maand en 13 dagen is het ongetwijfeld hét uitgelezen moment voor een bescheiden bijdrage aan het blogje van mijn kant. Laat ik met de deur in huis vallen: is het eten hier lekker? Zeker dadde. Er zijn de volgende eetbare vissen : de petieterige ndangala, de behoorlijk grote mukeke die enkel in het Tanganyika-meer rondzwemt, de sangala die overal elders ook rondzwemt, en de couhé die eerlijk veel te groot is om alleen op te kunnen. Er is pili pili, in grote mate, er zijn de alomtegenwoordige brochetten, bonen, frietjes, gefrituurde bananen, en af en toe een chimpansee of nijlpaard, al afhankelijk van de honger.

De mensen hier zijn vriendelijk, aangenaam, bereidwillig, gemakkelijk, joviaal... Niet alles gebeurt altijd even snel, maar als alles snel vooruit moet gaan dan moet je eigenlijk niet in Afrika zijn. En er is veel werk aan de Burundese Rode Kruis-winkel... of toch aan het project dat ik opvolg in Rumonge, in het zuiden van het land. Waar gaat het over?

Het project wil teruggekeerde vluchtelingen – een beetje een relatief begrip want vaak woonden ze meer dan 30 jaar in Tanzania – helpen reïntegreren op de Burundese heuvels. Het bouwt dit jaar 200 huizen, en volgend jaar nog eens hetzelfde aantal. Verder worden verenigingen opgericht om voor een ietwat stabiel inkomen te zorgen (maniok, geitenteelt, maar ook kleine handel), krijgen een 150-tal mensen een professionele opleiding (lassen bv), (her)leggen we waterbronnen en nieuwe leidingen, bouwen we 750 latrines, en krijgen een hoop mensen vormingen in gezondheid, hygiëne en eerste hulp. Dat is het voornaamste.

De voornaamste stressfactor is dan weer het regenseizoen, dat beter wat later was gekomen omdat de daken nog niet op de huizen liggen, en die liggen er nog niet omdat de leverancier zijn golfplaten (veel) te laat levert. Golfplaten die uit Nairobi moeten komen en waarvan het nog niet eens zeker is dat ze Uganda vlot passeren dankzij Kony en ander rebellengedoe.

Een paar weken geleden moest ik in de meest zuidelijke provincie zijn, en daar zie je heel goed de vluchtelingen die, met een wit zeil van UNHCR en wat stro, een voorlopige woning improviseren. In dezelfde provincie zijn er een aantal vluchtelingenkampen, waaronder eentje van het rode kruis. Toeval of niet, toen we eraan kwamen speelde de cassette net den Bob: Exodus... movement of the people... Eind dit jaar sluit wellicht het laatste grote vluchtelingenkamp net over de grens in Tanzania, en zullen enkele tienduizenden hun plaatsje moeten zoeken in dit al overbevolkte landje.

Wat is Burundi na een goeie 2 maand nog meer? Het meer, waarbij we af en toe eens staren naar de heuvels van Congo en ons afvragen wanneer ze tevoorschijn zullen komen, een partijtje tennis s’avonds waarbij ik meestal aan zelfbeheersing inboet, een spelletje biljart met collega’s, beperkte verkeersveiligheid voor wie zich met de moto verplaatst, en nog steeds het grote onbekende, want eerlijk, na 2 maand valt er eigenlijk nog niet al teveel te vertellen...