Januari

Wat heb ik te vertellen? Niets. Echt. Niets. Maar 't is al bijna februari en ik heb nog niets verteld in januari! Dus neem ik maar de laatste 2 foto's die op mijn fototoestel staan en vertel ik er iets bij. Tof toch?

Wannes, Bram, Griet, Frank, Ken.
Het grote bezoek uit Diest. 3 venten op hun grote ontdekkingsreis door Afrika. Vanuit Kenia, langs Tanzania, langs (op de kaart langs onder) het Victoriameer, naar Burundi en dan via Rwanda en Oeganda terug naar Kenia... een toertje rond het Victoriameer dus. Met enorm veel verhalen, foto's en vermoeidheid kwamen ze 2 dagen uitrusten bij ons in Bujumbura. Broer geraakte niet uitverteld over de fantastische dagen in de safariparken, de zonsondergangen met zicht op de Kilimanjaro, belevenissen met het wrak van een jeep, ... Eerste keer sinds onze kinderjaren dat broer en ik nog eens Oudjaar samen vierden. Spijtig genoeg werd ik op hetzelfde moment geveld door een mukeke (vis uit het Tanganyikameer die ik blijkbaar beter niet gegeten had) of was het sangala, ik weet het niet meer. Maar het was heel plezant en precies zo doodnormaal om broerlief en de vrienden eventjes over de vloer te krijgen. "Allez, vertel, hoe is't in Diest?" "Ah, same all, same all, niks te vertellen eigenlijk. En hier, in den Afriek?" "Ah, ca va, he. Allemaal goei, gelijk ze zeggen." ;-) En toen ik onverwachts en zeer kort voor zijn neus stond in België vorige week, was 't net hetzelfde, alleen vertelde hij me deze keer de belevenissen van na het bezoek aan Burundi, dus over Rwanda en Oeganda (gorilla's! vulkanen! prachtige uitzichten! autopech! ) Merci voor het bezoekske, mannen, 't was echt gezellig!


Aimable, onze bewaker, en zijn vrouw en eerste kindje, Laila Mucho. (Mucho betekent 'licht' in het Kirundi.) (Voor zij die het nog niet weten: als 'rijke' mens - elke blanke is per definitie rijk - in Burundi, of Afrika, is je 'home alarm system' dus niet electronisch - in de veronderstelling dat dat bij rijke mensen in België wel zo is - , maar zijn het bewakers, als een soort garantie dat er niet bij je zou ingebroken worden. 't Is iets waar ik maar niet aan gewend raak, maar geen bewakers hebben is alsof je iedereen uitnodigt om je huis te plunderen, bij wijze van spreken. ) Des te aangenamer dus, dat onze Aimable echt nen "aimabele" kerel is, altijd goedgezind en vriendelijk enzo ;) Zijn vrouw was in Bujumbura (ze woont normaal in het binnenland) dus nodigden we hen uit, om de geboorte van de kleine te vieren. Normaal staan Burundezen (en vele andere Afrikanen die ik ontmoet heb) altijd heel serieus op een foto, weet niet goed waarom. Dus na 2 keer proberen, heb ik hen echt moeten dwingen (met al mijn grappigheid natuurlijk) om hen te doen lachen. Gelukkig. Fijn om ze een plezier te kunnen doen. Gewoon een fotootje nemen, het afdrukken en het hem toestoppen, tovert een glimlach op zijn gezicht van hier tot in België.
.