Hoe lang kan je je adem inhouden?

Burundi kan dit lang, zeer lang. Al meer dan een maand houdt het land de adem in. Sinds de vorige verkiezingen, de gemeentelijke. De heersende partij haalde toen 65% van de stemmen, wat op ongeloof werd onthaald door de oppositiepartijen. Ze besloten dan ook meteen de resultaten te verwerpen, ook al hebben ze geen harde bewijzen van fraude. Ze trokken zich prompt terug uit de race om het presidentschap en weigeren ook deel te nemen aan de parlementaire verkiezingen.

Van dialoog tussen de verschillende partijen is geen sprake. Alvast niet met woorden. Granaten vallen er wel. Enkelen per dag, in verschillende provincies van het land. Wie ze gooit en waarom precies is nog niet duidelijk.

Nu zijn we een maand verder en is het de dag van de presidentsverkiezingen. De zittende president is de enige kandidaat. De oppositie riep wekenlang de kiezer op om deze verkiezingen te boycotten door niet te gaan stemmen. Deze verkiezingen zijn trouwens toch niet geldig, volgens hen. De president voerde ondertussen op zijn eentje campagne. Pacifique, die je kent van mijn vorige bericht, wist vandaag niet van welk hout pijlen maken. Als hij vanavond geen blauwe vinger heeft, kan iedereen (en dus ook de regeringspartij) zien dat hij niet is gaan stemmen, voor de president. Maar als hij wel ging stemmen, kan ook de opppositie zijn blauwe vinger zien. Omdat hij in een wijk woont waar de oppositie het sterkst is, is hij maar mooi thuis gebleven.




Wat doe je als alle politieke partijen, op één na, de verkiezingen verwerpen, en het gezag van de nieuwe president niet aanvaarden? Binnen alweer een maand zijn het de parlementaire verkiezingen, en het is nog steeds niet duidelijk of ook hier maar één partij kandidaat is. Een democratie met een eenpartijstelsel?

Hoe lang kan een land de adem inhouden?

.