Over democratie enzo

Als Belg in Burundi begin je je af en toe vragen te stellen bij het begrip “democratie”. Van het thuisfront hoor je niets dan kritiek op de regeringsvorming in België, of het gebrek aan regeringsvorming. De democratie wordt tot het uiterste gerekt om consensus te bereiken.

In vergelijking daarmee was de regeringsvorming in Burundi eerder een makkie, maar dan met een zorgwekkend laag democratiegehalte. De uittredende president was de enige kandidaat en werd dus herverkozen. Het Parlement bestaat ondertussen ook zowat voor 85% uit zijn partij. De enige twee andere partijen in het parlement (goed voor 20 zetels van de 106) hebben ook enkele postjes in de nieuwe regering gekregen waardoor er in feite dus geen oppositie meer bestaat.

Alle andere oppositiepartijen hebben zich teruggetrokken uit de race en aanvaarden de uitslag niet. De leider van de grootste oppositiepartij, een voormalige rebellenbeweging die zich in 2009 heeft omgevormd tot politieke partij, is al maandenlang ondergedoken. Geruchten gaan nog steeds de ronde dat zijn aanhangers aan het terugkeren zijn “naar de maquis”, zich verzamelen “in het woud” en riskeren terug geweld te gaan gebruiken om zich tegen de heersende partij te verzetten.

Een rare situatie om in te werken als je eigen organisatie als doelstelling heeft om de lokale civiele maatschappij te ondersteunen in haar werk als observator van de overheid. Deze civiele maatschappij riskeert immers, samen met de media, als enige ‘watch dog’ over te blijven. En als er dan journalisten in de gevangenis worden gesmeten omdat ze iets teveel kritiek hebben gegeven, houden we toch alweer eventjes onze adem in...