Mamawé!!

"Mamawé!!" roept men in Burundi als men “amai’ wil zeggen! Het lijkt me nog toepasselijker om dit te roepen als je net 3 mama’s op bezoek hebt gehad!  Om precies te zijn waren het onze 2 mama’s en de meter van Bram die ons de laatste 2 weken een bezoek zijn komen brengen in Burundi, maar we noemden hen al snel “de mama’s”.

Nadat we gezellig mijn verjaardag hadden gevierd en ik had kunnen genieten van mijn geweldige kadootjes, zijn we met zijn allen de auto in gekropen om een weekje Rwanda te gaan verkennen. In Butare bezochten we het mooie museum en maakten we een daguitstap naar het woud van Nyungwe. Het werd een prachtige, maar zware wandeling, in de gietende regen. Om het met de woorden van meter te zeggen: “Je kan ook moeilijk een regenwoud bezoeken zonder regen, he!”

De volgende stop werd Kibuye, waar we een rustige avond doorbrachten op het terras aan het Kivumeer en meter en mama Mia op ontdekkingsreis gingen naar het verborgen paradijselijk eiland en bijna terugkwamen met een klein Rwandeesje.



De volgende dag reden we van Kibye naar Gisenyi, via een piste die ons door het prachtige landschap leidde. Eenmaal in Gisenyi duurde het niet lang of we sprongen allemaal in het Kivumeer, en genoten alweer van de rust en het prachtige uitzicht. We logeerden er bij nonnetjes die ons de toestemming gaven om tot 21u ‘buiten’ te mogen, zodat we nog snel (relatief begrip) de beste geitenbrochette van Rwanda konden eten.

Daarna werd koers gezet naar Ruhengeri en het vulkaangebied. Daar besloten we een gids te nemen om naar de “golden monkeys” op zoek te gaan. Veel zoeken bleek er niet aan, maar het was toch weer een mooie wandeling met een bos vol aapjes die ons opwachtten! Ook niet te vergeten: de beste chocolademousse van Rwanda! Zo goed dat Bram en ik hem er nog eens ‘in den duik’ van zijn gaan smullen.Tot slot maakten we nog een stop in Kigali. En toen zat het er alweer op!

Een laatste rit naar Buja bracht ons moe maar voldaan thuis met een hoofd vol indrukken van de “mille collines” van Rwanda. In Buja brachten we een avondje door met Cleophas, Divine en de kids. De 3 mama’s schuimden ook alle winkeltjes af om souvenirtjes te kopen. En een bezoekje aan het plaatselijke natuurpark om er de nijlpaarden te gaan bewonderen was de perfecte afsluiter van een mooie vakantie!

Na het vertrek van mama Leen en meter, bleef ons mama Mia nog een paar dagen alleen achter. Ondanks een hardnekkige griep heeft ze toch nog kunnen genieten van Bujumbura, het Tanganyikameer én ons geweldig gezelschap natuurlijk!

Voor nog meer foto's mag je hier klikken.

Landbouwcampagne in Burundi

Tegelijk met de campagne van 11.11.11 in België, voerden de lokale partnerorganisaties van 11.11.11 in Burundi, Congo en Rwanda campagne in hun eigen land. In Burundi gebeurde dit met affiches, een fototentoonstelling, een videoclip en debatten.

Zo organiseerden we samen met onze partners een fototentoonstelling in het Parlement om het verhaal te vertellen van de landbouwers in Burundi. De tentoonstelling, geopend door de Belgische ambassadeur, kreeg heel wat weerklank in de pers en in de publieke opinie omdat de boeren voor de eerste keer zelf naar het Parlement waren getrokken. Voor de opening van de tentoonstelling kregen ze immers de kans om rechtstreeks aan de parlementairen uit te leggen wat hun bekommernissen zijn en wat er zou moeten veranderen aan het landbouwbeleid. Het was een speciaal moment, vooral als je weet dat noch de landbouwers noch onze partnerorganisaties dit voordien mogelijk achtten (en me zelfs uitlachtten toen ik het idee opperde)!

De rijkdom van Burundi werd ook getoond tijdens een landbouwbeurs in het stadspark van Bujumbura. Onze partners toonden er producten van alle streken van het land, zoals allerlei soorten groenten en fruit, maniok, koffie, honing, palmolie, zonnebloemolie en ananaswijn. Centraal stond de boodschap om meer middelen te investeren in de landbouwsector. De beurs werd afgesloten met een debat dat zich verderzette aan tafel, rijkelijk gevuld met lokale gerechten! Ook over de media-aandacht was nagedacht. Zo hadden we een pakkend lied van Burundese beroemdheden over de problematiek van de landbouw. Een beetje zoals de ‘Rap van de Grote Meren’ (dat in België bij de 11.11.11 campagne werd gebruikt) maar dan op zijn Burundees.

Nu, enkele maanden later, wordt duidelijk dat de landbouwsector meer dan ooit beschouwd wordt als cruciale sector voor de ontwikkeling en de voedselzekerheid in Burundi. De landbouw- en lobbyorganisaties worden nu door de overheid erkend als belangrijke gesprekspartner en actor in de sector. De aanbevelingen en bekommernissen van de organisaties en van de boeren zelf worden dus au sérieux genomen.

Zo was er het probleem van de massa’s rijst die Japan schonk aan Burundi. De Burundese rijstproducenten hebben het al heel moeilijk om hun rijst verkocht te krijgen. Als men dan buitenlandse rijst gaat dumpen op de markt, riskeren ze helemaal kopje onder te gaan. Gelukkig heeft een doortastende lobby van de landbouworganisaties ervoor kunnen zorgen dat de Japanse rijst die van een betere kwaliteit is, ook hoger geprijsd werd dan de lokale rijst. Op die manier krijgt de Burundese rijst toch een reële kans op de markt.

Ook de President van Burundi benadrukte zelfs het belang van de landbouwsector voor de ontwikkeling van het land. Zo had hij het in een recente toespraak over de nood aan toegang tot goede meststoffen en aan investeringen in wetenschappelijk onderzoek, allebei aanbevelingen van de organisaties.

Maar de kers op de taart is ongetwijfeld de verdubbeling van het landbouwbudget tot 7% van het nationale budget in 2011. De President belooft zelfs 11%! De strijd is natuurlijk nog niet gestreden. De lokale organisaties houden nu nauwlettend in de gaten hoe dit budget zal besteed worden én blijven lobbyen voor een verhoging van het budget tot de beloofde 11%!

(Noot: Ik werk ondertussen voor 11.11.11 in Burundi en Rwanda.)

ETHIOPIE - Ethiejoepieee!

Klik hier voor nog meer foto's en commentaar!

.

Doop

(Bericht van Bram)
Op 5 december 2010 werd Eddy Sam Marnix Iciragiye, of kortweg Sam, gedoopt in de St Josephkerk in Bujumbura. Wie is dat zult u vragen? Wel, Sam is mijn petekind, het zoontje van Cléophas, die sommigen al zullen kennen...

Sam werd geboren op 23 september, hij had een beetje hulp nodig, maar al vlug is het een kranig kereltje geworden! Een dikke twee maand later dus kreeg hij de zegen, temidden van zo’n 50 andere kinderen – een priester in Burundi werkt tja... aan de lopende band. Over de mis zelf valt niet zoveel te vertellen, tenzij één ding: de offerande wordt hier soms redelijk letterlijk genomen, mensen komen aanzetten met aardappelen, ananassen, mango’s, en dus ook een levende kip...

Daarna was het groot feest bij ons thuis, met brochettes, bier, speeches, en veel volk! Gelukkig hadden we er zelf niet teveel werk aan: er waren zelfs serveersters; we konden dus rustig genieten van ‘ons’ feest. We hadden trouwens meteen een goede gelegenheid om ons nieuw terras uit te testen... Sam heeft uiteraard het meeste al slapend doorgemaakt.

Het was kortom een speciale dag, met dank ook aan je kleertjes mam, aan je kleertjes Mia, en aan het fotokader Griet.

Bij deze ook de aankondiging dat mijn eigen meter naar Burundi komt in februari (welkom, ook aan de mama's!), en dat we op 24 december naar Ethiopië reizen... en dat werd tijd! Op díe foto’s wordt het dus wachten tot in januari.

Zo, terwijl in België blijkbaar alle sneeuwrecords gebroken worden, hebben wij smeltend van de hitte, de kerstmarkt in Bujumbura bezocht dit weekend. Prettige feestdagen iedereen!!!

Oooeeeegandaaaaa!!

Vakantie in Oeganda was weer de moeite! Zeker omdat we er ook heel veel nood aan hadden. En het deed deugd eens te veranderen van land, naar een land dat een stapje hoger lijkt te staan op de ontwikkelingsladder, waar de mensen op het platteland lovend zijn over president Museveni, waar de toeristische sector aan het ‘boomen’ is en mensen zich ook echt hiervoor inzetten. Een paradijsje voor backpackers en luxe-reizigers tegelijk. Een land met prachtige natuur! Watervallen, savanne, woud, bergen, kratermeren, noem maar op. Waar we dieren in het echt in plaats van achter tralies hebben gezien, nerveuze olifanten, knuffelende giraffen, logge nijlpaarden, stijve krokodillen, klimmende leeuwen én zelfs een schuchtere luipaard! Waar we vermoeiende maar leuke wandelingen, fietstochten en “game drives” (safariritten met jeep om dieren te spotten in de natuurparken) hebben gedaan door het prachtige landschap! En waar we vrienden uit Burundi én uit België hebben teruggezien! Wat wil je nog meer?







(Dat het iets langer duurt ... :-) )

Meer foto's? Klik hier.

.

Over democratie enzo

Als Belg in Burundi begin je je af en toe vragen te stellen bij het begrip “democratie”. Van het thuisfront hoor je niets dan kritiek op de regeringsvorming in België, of het gebrek aan regeringsvorming. De democratie wordt tot het uiterste gerekt om consensus te bereiken.

In vergelijking daarmee was de regeringsvorming in Burundi eerder een makkie, maar dan met een zorgwekkend laag democratiegehalte. De uittredende president was de enige kandidaat en werd dus herverkozen. Het Parlement bestaat ondertussen ook zowat voor 85% uit zijn partij. De enige twee andere partijen in het parlement (goed voor 20 zetels van de 106) hebben ook enkele postjes in de nieuwe regering gekregen waardoor er in feite dus geen oppositie meer bestaat.

Alle andere oppositiepartijen hebben zich teruggetrokken uit de race en aanvaarden de uitslag niet. De leider van de grootste oppositiepartij, een voormalige rebellenbeweging die zich in 2009 heeft omgevormd tot politieke partij, is al maandenlang ondergedoken. Geruchten gaan nog steeds de ronde dat zijn aanhangers aan het terugkeren zijn “naar de maquis”, zich verzamelen “in het woud” en riskeren terug geweld te gaan gebruiken om zich tegen de heersende partij te verzetten.

Een rare situatie om in te werken als je eigen organisatie als doelstelling heeft om de lokale civiele maatschappij te ondersteunen in haar werk als observator van de overheid. Deze civiele maatschappij riskeert immers, samen met de media, als enige ‘watch dog’ over te blijven. En als er dan journalisten in de gevangenis worden gesmeten omdat ze iets teveel kritiek hebben gegeven, houden we toch alweer eventjes onze adem in...

Hoe lang kan je je adem inhouden?

Burundi kan dit lang, zeer lang. Al meer dan een maand houdt het land de adem in. Sinds de vorige verkiezingen, de gemeentelijke. De heersende partij haalde toen 65% van de stemmen, wat op ongeloof werd onthaald door de oppositiepartijen. Ze besloten dan ook meteen de resultaten te verwerpen, ook al hebben ze geen harde bewijzen van fraude. Ze trokken zich prompt terug uit de race om het presidentschap en weigeren ook deel te nemen aan de parlementaire verkiezingen.

Van dialoog tussen de verschillende partijen is geen sprake. Alvast niet met woorden. Granaten vallen er wel. Enkelen per dag, in verschillende provincies van het land. Wie ze gooit en waarom precies is nog niet duidelijk.

Nu zijn we een maand verder en is het de dag van de presidentsverkiezingen. De zittende president is de enige kandidaat. De oppositie riep wekenlang de kiezer op om deze verkiezingen te boycotten door niet te gaan stemmen. Deze verkiezingen zijn trouwens toch niet geldig, volgens hen. De president voerde ondertussen op zijn eentje campagne. Pacifique, die je kent van mijn vorige bericht, wist vandaag niet van welk hout pijlen maken. Als hij vanavond geen blauwe vinger heeft, kan iedereen (en dus ook de regeringspartij) zien dat hij niet is gaan stemmen, voor de president. Maar als hij wel ging stemmen, kan ook de opppositie zijn blauwe vinger zien. Omdat hij in een wijk woont waar de oppositie het sterkst is, is hij maar mooi thuis gebleven.




Wat doe je als alle politieke partijen, op één na, de verkiezingen verwerpen, en het gezag van de nieuwe president niet aanvaarden? Binnen alweer een maand zijn het de parlementaire verkiezingen, en het is nog steeds niet duidelijk of ook hier maar één partij kandidaat is. Een democratie met een eenpartijstelsel?

Hoe lang kan een land de adem inhouden?

.